Yol Hiç Bitmez, Uzar Gider…

KISA KISA TAYLAND

• Nüfusu 65 milyon, halkın %95′i Budist, geri kalanı ise büyük oranda Müslüman.
• 1939′a kadar Siyam adıyla biliniyordu, evet Siyam kedilerinin ismi de buradan geliyor
• Ülke parlamento tarafından yönetiliyor ancak kralın ülke düzeni üzerine büyük etkisi var ve halkın tamamı tarafından yoğun biçimde seviliyor. 2006 yılında tahta çıkışının 60. yılını kutlamak için 1 milyon kişi toplanmış ki bu tarihin en büyük kraliyet kutlaması olarak rekorlar kitabına girmiş. Kendisi dünyanın en zengin kralı ve çok yönlü bir kişiliği var. Örneğin çok iyi bir Jazz saksafoncuymuş, dünyanın en iyi Jazz gruplarıyla konserlere çıkmışlığı varmış. Elvis Presley ve Walt Disney’in yakın arkadaşıymış. Aynı zamanda olimpik düzeyde yelkenciymiş. more »

Bu muson yağmurlarını hiç hafife almamak gerekiyormuş. Koh Phangan’dan ayrılırken başlayan yağmur geçen her dakika öyle şiddetlendi ki kısa sürede büyük bir fırtına haline geldi ve hayatı resmen felç etti. Bindiğimiz teknede beşik gibi sallanarak yolculuk ettik anakaraya doğru. Ama şanslıymışız, çünkü bizden hemen sonraki tekneye binecek olanlar adada 8 saat beklemek zorunda kalmışlar, giden tekneler o dalgaların arasından geri dönememiş! Karşı limana vardığımızda otobüsümüz hazır bekliyordu, hemen atladık içine ama etraf sel olmuş ve otoyolun bir kısmını kapatmışlardı, şoförümüz bizi bozuk tali yollardan geçirmek zorunda kaldı. Demek ki kuru sezondaki iki saatlik bir yağmur bile bu kadarını yapabiliyorsa daha üç ay önceki büyük sel felaketine o kadar şaşırmamak gerekiyormuş. more »

1970’ler.. Hippi kültürünün yeni yeni ortaya çıktığı, her geçen sene daha fazla insanın kendini yollara attığı, özgürce dünyayı gezmeye başladığı dönem. Özellikle Asya ucuzluğu, tropikal güzellikleri sebebiyle kısa sürede gözdesi haline gelmişti bu meraklı gezginlerin, keşfetmeye açlardı ve karayoluyla seyahat ediyorlardı, o yüzden ayak basılmadık yer bırakmadılar koca kıtada. Bazı yerleri çok beğenip kendilerine yuva olarak seçtiler, başta Hindistan’da Goa ve Afganistan’da Kabil olmak üzere. Ve çok geçmeden Tayland’ı buldular. Güney adalarının hepsi cennetten birer köşeydi, üzerlerinde ise birkaç yüzden fazla insan yaşamıyordu. more »

Hani yağmurdan kaçarken doluya tutulmak derler ya, kelime kelimesine yaşadım bunu. Tamam, Malezya’da yağmur sezonuydu ve bunu bile bile gittim ülkeye. Çünkü asıl hedefim Tayland’dı ve karayoluyla Malezya üzerinden geçmem gerekiyordu. Herkesin söylediği Tayland’a varınca yağmurlar dinecek, havalar açacak ve adalar en güzel fotoğraflarını verecekti. Hava durumunu gösteren siteler bile günlük güneşlik gösteriyordu Tayland’da ilk durağım olan Krabi’yi. Ama hesaplar hiç tutmadı nedense, yol boyunca sıkıntılı, kara bulutlarla işgal edilmiş gökyüzü Krabi’ye girer girmez patladı. Öyle bir yağmur başladı ki sormayın, sadece 15 dakika içinde ortalık küçük çaplı bir sel halini aldı. Otobüs istasyonunda kısılıp kaldım, iki saat boyunca sokağa adım atmak bile imkansızdı.

more »

Ve yine Bangkok’tayım. Artık ikinci bir evimmiş gibi hissediyorum burada, her şey çok tanıdık, her şey çok rahat geliyor. Şehre vardığımda dikkatimi çeken ilk şey insanların krizden kurtulmuş olduğuydu. Sel korkusu belli ki sona ermiş, aradan geçen üç haftada o barikatlar kaldırılmış, şehir normal işleyişine geri dönmüş ve turist yoğunluğu hızla artmış. Üç hafta önce indirimlerle müşteri toplamaya çalışan oteller şimdi fiyatlarına zam yapmış, çoğu yerde oteller tamamen doluydu. Ben de rezervasyonum olmadığı için birkaç otel dolaşmak zorunda kaldım, sonunda bir önce kaldığım yerde bu sefer 14$’a kalmaya razı oldum. Özlemişim burayı, her gezginin ayda bir uğraması lazım bence

Burada iki gün kalıp Singapur’a uçmayı planlıyordum. E zaten akşam vardım Bangkok’a, topu topu bir günüm vardı şehirde gezecek. Ama tembelliğimden o bir günde bile gezmedim. Tek yaptığım çok sevdiğim bir restauranta gidip lezzetli ve ucuz set menülerinden seçmek ve Khao San’da takılmak oldu. Zaten Khao San’dan hiç çıkmadan bir hafta bile kalabilirsiniz, o kadar çok şey var ki yapacak. Yemek çeşitleri ise inanılmaz, onu da alayım bunu da tadayım derken sizi sürekli para harcamaya itiyor. more »

Gözlerimi açtığımda hostes omzuma hafifçe dokunuyor, kemerimi bağlamamı söylüyordu. Ne kadar zamandır uyuduğumu bilmiyorum, son hatırladığım uçağın Mumbai Havaalanı’ndan kalkışa geçtiği ve göz kapaklarımın karşı konulamaz derecede ağırlaşmasıydı. Önceki gece hiç uyumamıştım ve ihtiyacım olan uykuyu dört saatlik uçuşta alabilirim diye düşünmüştüm. Neyse ki iki yanım da boştu da rahatça yayılıp yatabildim. Pilotun anonsu geliyor “Bayanlar baylar, şu anda Bangkok’a doğru alçalmaya başladık. 45 dakika içinde ineceğiz. Lütfen kemerlerinizi bağlayın…”. Denileni yapıyorum, koltuğumu dikleştiriyorum ve güneşliği kaldırıyorum. Uçak yolculuğunun en sevdiğim taraflarındandır alçalırken ineceğim şehri seyretmek, o yüzden daima cam kenarı alırım uçuşlarımı. Hele önceden araştırma yaptığım ve ilk defa ziyaret edeceğim bir şehirse şehre kuşbakışı bakıp önemli yapıları görmeye çalışır, kendi kendime oyun oynarım ne nerede diye. Bangkok’a daha önce bir kez gelmiştim, bu sefer bildiğim yerleri görüp hatırlamaya çalışayım diye hevesle gözlerimi camdan dışarı çeviriyorum ve… şehir sular altında! more »